Kościół

Każdy chrześcijanin jest zaproszony do udziału w wielkiej pielgrzymce, którą jest całe jego życie. W niej szczególną rolę odgrywają małe pielgrzymowania i sanktuaria jako miejsca, które wybrał sam Bóg, by postawić wśród nas swój „namiot” („Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” J 1,14) i przez to umożliwić człowiekowi bardziej bezpośrednie spotkanie z Nim. Sanktuarium, do którego przychodzą wierni staje się „namiotem spotkania” (Wj 40, 34-35), miejscem w którym człowiek może spotkać się z Bogiem. To spotkanie z żywym Bogiem umożliwiane jest wiernym jest m. in. poprzez pięknie sprawowaną liturgię, zwłaszcza Eucharystii, gorliwe głoszenie słowa Bożego, sakrament pokuty i pojednania oraz przez kultywowanie różnych form pobożności ludowej. W ten sposób „sanktuaria są jakby kamieniami milowymi, które wskazują drogę synom Bożym na ziemi” (św. Jan Paweł II), wprowadzając w doświadczenie Boga i wspólnoty Kościoła.

Sanktuarium jest zatem widzialnym znakiem niewidzialnego Boga, poprzez który Pan chce okazywać łaskę swoim wiernym. Z teologicznego punktu widzenia, to sam Bóg poprzez wyraźną interwencję – udzielanie w bardziej intensywny sposób łaski – w jakiś sposób wskazuje wybraną przestrzeń jako miejsce szczególnego kultu, by służyło ono budowaniu wspólnoty człowieka z Nim samym, a zarazem z innymi ludźmi.

Sanktuarium jest przede wszystkim miejscem pamięci o potężnym działaniu Boga w historii, w życiu danego narodu, regionu, w życiu każdego z nas. Jednak misterium sanktuarium nie przywołuje jedynie naszego początku w Panu, lecz przypomina nam również, że Bóg, który raz nas umiłował nie przestaje nas miłować i że dzisiaj, wobec przeciwności i cierpień chwili obecnej, jest z nami; sanktuarium jest zatem znakiem obecności Bożej, miejscem ciągle nowego urzeczywistniania przymierza ludzi z Bogiem. I wreszcie, stanowi również zapowiedź naszej ostatecznej i definitywnej ojczyzny: królestwa Bożego, stając się prorockim znakiem nadziei dla każdego wierzącego. Jednym słowem, znak jakim jest sanktuarium przypomina nam, skąd przychodzimy, kim jesteśmy i otwiera nasze oczy, abyśmy rozpoznali dokąd idziemy, ku jakiemu celowi zwraca się nasza pielgrzymka w życiu.

Każde sanktuarium posiada swój specyficzny charyzmat, który przyciąga pielgrzymów, czyli dar Ducha Świętego, który służy ożywieniu wiary i pobożności wiernych, formowaniu ich chrześcijańskiego życia oraz dynamizowaniu chrześcijańskiego zaangażowania w świecie, prowadząc do świętości. Do powstania i rozwoju sanktuarium mogą przyczynić się prywatne objawienia, cuda, obecność relikwii, bądź rozkwit kultu świętego obrazu lub figury. Wizerunki świętych przypominają wierzącym świadków wiary, których postawą mogą się budować, naśladując ich duchowość oraz gorliwość w wierze, nadziei i miłości. Wzbudzają również pragnienie, by przebywać we wspólnocie zbawionych, tam dokąd oni już doszli w swojej pielgrzymce życia. Ostatecznym celem kultu świętych jest uwielbienie Boga i uświęcenie człowieka przez życie w pełni zgodne z wolą Bożą i przez naśladowanie cnót tych, którzy byli wybitnymi uczniami Pana.